Sowieckie Deportacje

Deportacje - prze艣ladowania polskich obywateli PDF Drukuj Email
Wpisany przez Administrator   
Czwartek, 26 Luty 2009 23:47

Prze艣ladowanie obywateli polskich.

W obozie kontrolno - filtracyjnym i w obozie jenieckim nr 388 NKWD w Stalinogorsku, dzia艂ala聽 w latach 1945 - 1950 , specjalna eksperymentalna, super tajna, jednostka NKWD , pod dow贸dztwem pu艂kownika W艂adimira Rusakowa. Jednostka ta zajmowa艂a si臋 eksperymentowaniem z technikami zwanymi og贸lnie 鈥減raniem m贸zgu鈥.

Poni偶sze opracowanie聽聽 dotyczy nast臋puj膮cych Polak贸w聽 - wi臋藕ni贸w聽 wspomnianego 艂agru :聽 Bednarczyk,聽 Bem, Cieszy艅ski, Filipek, Kietli艅ski, Korobkiewicz,聽 Pleba艅ski, Turel, Turowski,聽 Urdich, Wojtulewicz.

Eksperymenty na wymienionych聽 wy偶ej obywatelach Polskich prowadzi艂 major Bykowa , a w czasie jego nieobecno艣ci pu艂kownik NKWD -Bykoradow. Stosowano w tym eksperymencie g艂贸wnie r贸偶ne formy tortur zwanych 鈥淜ropl膮 wody鈥. By艂o tych metod w sumie聽 a偶 16.聽 niekt贸re by艂y klasyczn膮 postaci膮 tej tortury: g艂owa wi臋藕nia by艂膮 przymocowana 艣ci艣le do drewnianego pala, tak, 偶e torturowany nie m贸g艂 ni膮 w og贸le porusza膰. Na g艂ow臋, po sznurku, 艣cieka艂y mu po sznurku,聽 uderzaj膮c zawsze w to samo miejsce, krople wody. Po pewnym czasie wi臋zie艅 mia艂 wra偶enie jakby聽 dostawa艂 maczug膮 po g艂owie.

Inna forma , tzw.鈥漰sychologiczna鈥 tej samej tortury, polega艂a na umieszczaniu wi臋藕nia, po klasycznym seansie tortury聽 kropli wody, w izolatce i puszczaniu mu z g艂o艣nika p艂yty z nagraniem聽 uderzania kropli wody o metalowy blat. Niekt贸rzy wi臋藕niowie dostawali po takim eksperymencie pomieszania zmys艂贸w.

W obozie w Stalinogorsku, zdobywali 鈥渟zlify鈥澛 tak偶e聽 osobnicy, kt贸rzy potem eksperymentowali w Polsce , czyli聽 przyszli kaci Narodu Polskiego . Te wyuczone metody stosowali w Polsce聽 przyk艂adowo : Bauman, Adam Humer, Kuhl, Ko偶uszko, Romkowski, R贸偶a艅ski,聽 Skubiszewski, Stolcman vel Kwa艣niewski, Wo藕niesie艅ski. . ~Do grupy tej nale偶eli tak偶e znani prawnicy tacy jak:聽 Zarako vel Zarakowski i 鈥渟艂ynna 鈥 Woli艅ska聽 morderczyni genera艂a Nila Fieldorfa.




聽聽聽 PROLOG

聽聽聽 Tego dnia run臋艂a ca艂a przysz艂o艣膰 Marii Hattowskiej, drobnej, malutkiej kobiety, kt贸ra w czasie wojny dos艂u偶y艂a si臋 Krzy偶a Walecznych i dwukrotnie Krzy偶a Zas艂ugi z mieczami.


聽聽聽 By艂o lato 1946 roku. Maria dok艂adnie zapami臋ta艂a dat臋: 19 lipca. Siedzia艂a w warszawskim wi臋zieniu na Mokotowie oskar偶ona o szpiegostwo. Wiedzia艂a, ie b臋d膮 bi膰. Wszyscy w wi臋zieniu o tym wiedzieli. Kiedy wieczorem tego dnia wyprowadzano j膮 z celi, kole偶anka zawiesi艂a jej na szyi sw贸j medalik.


聽聽聽 - Zaprowadzono mnie na przes艂uchanie; w pokoju czeka艂o o艣miu m臋偶czyzn - m贸wi Maria Hattowska. - Byli w艣r贸d nich J贸zef R贸偶a艅ski i Adam Humer. R贸偶a艅ski zacz膮艂 pierwszy. Kopn膮艂 mnie, a偶 spad艂am z krzes艂a. Humer bit nahajk膮. Mia艂a na ko艅cu kulk臋, kt贸ra przy uderzeniach przecina艂a sk贸r臋. Celowa艂 w nerki. Liczy艂 swoje uderzenia. Przy sto pi臋膰dziesi膮tym powiedzia艂, 偶eby go zast膮pili, bo si臋 zm臋czy艂. Dosta艂am nast臋pne sto pi臋膰dziesi膮t, a偶 si臋 przestraszyli, 偶e unikn臋 dalszego 艣ledztwa. Wezwali lekarza. Agonia jest przyjemna, nie czu膰 w og贸le b贸lu. Lekarz przygotowa艂 zastrzyk, ja wierci艂am r臋k膮, 偶eby nie m贸g艂 si臋 wk艂u膰. Chcia艂am umrze膰, ale by艂am bezw艂adna, tak 偶e uda艂o im si臋 mnie uratowa膰.
聽聽 聽


聽聽聽聽聽聽聽聽聽 Maria Hattowska ma osiemdziesi膮t dwa lata, mieszka na pi膮tym pi臋trze, w domu bez windy. Z trudem oddycha. Opowiada:
聽聽聽 - Do dzi艣 z powodu uszkodzonych nerek cierpi臋 na nadci艣nienie. Nie wysz艂am za m膮偶, 偶eby nie by膰 dla nikogo k艂opotem.
聽聽聽 I m贸wi o najgorszym:
聽聽聽 - Bili mnie w krocze, od tamtego dnia nie mog臋 mie膰 dzieci.



聽聽聽 Huk 偶elaznych krat w najs艂ynniejszym polskim wi臋zieniu. To samo miejsce: Warszawa, Mokot贸w, Rakowiecka. Inny czas: rok 1993.
聽聽聽 Do pokoju widze艅 wchodzi niewysoki, kr臋py m臋偶czyzna. Ma siwe w艂osy i krzaczaste brwi opadaj膮ce na niebieskie oczy. W taniej, granatowej marynarce wygl膮da na ubogiego emeryta. W tramwaju wypada艂oby ust膮pi膰 mu miejsca.


聽聽聽 - Nie zgodzi艂em si臋 dot膮d na d艂u偶sz膮 rozmow臋 z 偶adnym dziennikarzem - to by艂y jedne z pierwszych s艂贸w, kt贸re wypowiedzia艂 do mnie Adam Humer. Kiedy spotkali艣my si臋 w wi臋zieniu, siedzia艂 ju偶 trzeci miesi膮c.
聽聽聽 - Chcia艂em unikn膮膰 procesu w prasie, zanim dojdzie do rozprawy w s膮dzie. Od 1989 roku wiedzia艂em, 偶e trafi臋 do wi臋zienia. Jestem wdowcem, nie o偶eni艂em si臋 ponownie, 偶eby nazwiska mojej opiekunki nie wi膮zano ze mn膮.
聽聽聽 Od razu uprzedzi艂, 偶e nie obra偶aj膮 go okre艣lenia: 鈥瀊olszewik", 鈥瀔omuch", 鈥瀠bol".
聽聽聽 - To s膮 komplementy - stwierdzi艂 w czasie naszej pierwszej wi臋ziennej rozmowy.
聽聽聽 - Pami臋ta pan bicie Marii Hattowskiej? - zapyta艂em go pod koniec pierwszego spotkania.
聽聽聽 - Nigdy takiej kobiety nie spotka艂em - odpowiedzia艂. - To charakterystyczne nazwisko, na pewno bym zapami臋ta艂. Teraz w telewizji pokazali moj膮 twarz i zacz臋艂a si臋 nagonka. Wszystkim si臋 wydaje, 偶e to ja ich bi艂em.


聽聽聽 Adam Humer jest starszy ode mnie o p贸艂 wieku. Kiedy pierwszy raz go zobaczy艂em mia艂 siedemdziesi膮t pi臋膰 lat. Ja - dwadzie艣cia pi臋膰.
聽聽聽 Tu偶 po wojnie urz臋dowa艂 w wi臋zieniu na Mokotowie; by艂 wtedy oficerem 艣ledczym Ministerstwa Bezpiecze艅stwa Publicznego. Po czterdziestu prawie latach powr贸ci艂 na Rakowieck膮 jako aresztant.
聽聽聽 Kiedy podczas rozmowy zdenerwowa艂 si臋, 偶e nic mi nie m贸wi nazwisko s艂ynnego, jak si臋 okaza艂o, genera艂a, kategorycznie stwierdzi艂:
- Pan jest za m艂ody, 偶eby ze mn膮 rozmawia膰.
聽聽聽 - To chyba dobrze - przekonywa艂em - bo nic mam 偶adnego stosunku do tamtych czas贸w.
聽聽聽 Humer uci膮艂:
聽聽聽 - Pan przez swoje m艂ode 偶ycie nasi膮k艂 tylko has艂ami g艂oszonymi od osiemdziesi膮tego roku.
聽聽聽 Podczas naszych spotka艅 ani razu nie zdarzy艂o si臋 nam mie膰 takiego samego zdania na jakikolwiek temat.


聽聽聽 Kiedy go pozna艂em, Adam Humer by艂 pierwszym i jedynym cz艂owiekiem w III Rzeczpospolitej aresztowanym pod zarzutem pope艂nienia przest臋pstw 鈥瀞talinowskich". Inaczej: by艂 podejrzewany o dokonanie zbrodni przeciwko narodowi polskiemu.
聽聽聽 Gdy spotykali艣my si臋 w mokotowskim wi臋zieniu, prokuratura zbiera艂a dowody przeciwko niemu. Podejrzewano, 偶e uczestniczy艂 w pobiciu Tadeusza 艁ab臋dzkiego, szefa podziemnego Pogotowia Akcji Specjalnych Narodowych Sil Zbrojnych. 艁ab臋dzki w wyniku pobicia zmar艂, jego cia艂o zakopano w lesie. Prokurator zarzuca艂 Humerowi r贸wnie偶 torturowanie innych wi臋藕ni贸w.


聽聽聽 Humer prowadzi艂 s艂ynne 艣ledztwa: przes艂uchiwa艂 premiera Miko艂ajczyka i biskupa Kaczmarka. Zatwierdza艂 akt oskar偶enia rotmistrza Pileckiego, jedynego cz艂owieka, kt贸ry dobrowolnie poszed艂 do obozu w O艣wi臋cimiu, a przez komunistyczny wymiar sprawiedliwo艣ci zosta艂 skazany na 艣mier膰. Nadzorowa艂 艣ledztwa przeciwko ca艂emu powojennemu antykomunistycznemu podziemiu: przeciwko pi臋ciu kolejnym komendom organizacji Wolno艣膰 i Niezawis艂o艣膰 oraz trzem Narodowych Sil Zbrojnych.


聽聽聽 Historia Adama Humera pocz膮tkowo wydawa艂a mi si臋 zupe艂nie nieciekawa. Z jednego cho膰by powodu - bo to ju偶 historia. Jednak kiedy ws艂ucha艂em si臋 w 艣wiat Humera, odkry艂em, 偶e ta historia nie jest martwa. Wci膮偶 偶yj臋 jej g艂贸wni bohaterowie i cho膰 min臋艂o prawie p贸艂 wieku, wci膮偶 o sobie nawzajem my艣1膮.
聽聽聽 Podw艂adni i ofiary Adama Humera to nadal dwa 艣wiaty, kt贸re 艂膮czy tylko jedno: wszyscy s膮 w podesz艂ym wieku, wszyscy schorowani. Pierwsi swoja niech臋膰 do rozm贸w ze mn膮 t艂umaczyli z艂ym zdrowiem, drudzy - mimo chor贸b - znale藕li czas na wspomnienia.
聽聽聽 Do Adama Humera w mokotowskim wi臋zieniu przychodzi艂em kilka razy. Rozmawiali艣my wiele godzin. Napisa艂em wtedy o nim sw贸j pierwszy reporta偶 鈥濸owr贸t Adama Humera鈥. Ukaza艂 si臋 w 鈥濭azecie Wyborczej鈥 (P. Lipi艅ski, Powr贸t Adama Humera, 鈥濭azeta Wyborcza鈥, nr 53, 1993 rok, s. 10-11.) Przypuszcza艂em, 偶e ta sprawa, przynajmniej dla mnie, zako艅czy艂a si臋.
聽聽聽 Potem zacz膮艂 si臋 proces. Poszed艂em na pierwsze posiedzenie s膮du, na kt贸rym znowu poczu艂em, 偶e wszystko jest niezwyk艂e, 偶e ten 艣wiat znowu mnie wci膮ga. W efekcie przez ponad dwa lata relacjonowa艂em przebieg rozpraw w 鈥濭azecie Wyborczej鈥.
聽聽聽 Zwykle dwa razy w miesi膮cu siada艂em w jednej sali s膮dowej z ofiarami i ich katami. Jednym i drugim na korytarzu m贸wi艂em: 鈥瀌zie艅 dobry鈥. Stawa艂em mi臋dzy nimi w jednej kolejce do s膮dowej szatni.
聽聽聽 W pierwszym, wi臋ziennym etapie mojej znajomo艣ci z Humerem, prokurator Stefan Szustakiewicz, prowadz膮cy spraw臋, wydawa艂 mi zgod臋 na widzenie z podejrzanym 鈥瀙rzy stoliku bez udzia艂u os贸b trzecich鈥. Rozmawiali艣my wi臋c w specjalnym wi臋ziennym pokoju, gdzie nie przeszkadza艂 nam 偶aden pracownik aresztu.
聽聽聽 Zawsze czeka艂em, a偶 stra偶nik doprowadzi Humera. Czu艂em si臋 za偶enowany, 偶e na moje 偶膮danie staje przede mn膮 cz艂owiek o wiele ode mnie starszy.
聽聽聽 Siadali艣my naprzeciwko siebie po dw贸ch stronach biurka. To miejsce, to biurko, mimowolnie kojarzy艂o si臋 z przes艂uchaniem.

PIOTR LIPI艃SKI

Adam Humer

Z Wikipedii
Adam Humer (Umer[1], ur. 27 kwietnia 1908[2], zm. listopad 2001) - oficer 艣ledczy bezpiecze艅stwa publicznego, zbrodniarz stalinowski.

呕yciorys

Funkcjonariusz Ministerstwa Bezpiecze艅stwa Publicznego w PRL. W resorcie od wrze艣nia 1944 (m.in. kierownik Sekcji 艢ledczej WUBP w Lublinie, zast臋pca kierownika Wydzia艂u VII Departamentu I MBP, zast臋pca kierownika Wydzia艂u IV Samodzielnego MBP, wicedyrektor, jednocze艣nie naczelnik Wydzia艂u II Departamentu 艢ledczego MBP).


Zwolniony 31 grudnia 1954. W p贸藕niejszym czasie, mimo i偶 formalnie by艂 poza resortem, to faktycznie doradza艂 organom SB jako specjalista od ruchu narodowego.

W procesie w 1994 skazany za wymuszanie zezna艅 torturami. Udowodniono mu udzia艂 w wielu przes艂uchaniach, upokarzanie, g艂odzenie i torturowanie wi臋藕ni贸w politycznych. Skazany zosta艂 na dziewi臋膰 lat wi臋zienia, w drugiej instancji zmniejszono wyrok do siedmiu i p贸艂 roku, zmar艂 podczas przerwy w wykonywaniu kary. Na procesie zeznawa艂y ofiary Humera - m.in. Juliusz Bogdan Deczkowski (AK) i Maria Hattowska (WiN). Wed艂ug ich zezna艅 wobec kobiet Humer stosowa艂 m.in. bicie nahajk膮 oraz drutem kolczastym w piersi i krocze.

Humer by艂 tak偶e oskar偶any o skrytob贸jcze zamordowanie dziennikarza Tadeusza 艁ab臋dzkiego. Prowadzi艂 r贸wnie偶 艣ledztwo w sprawie Adama Doboszy艅skiego, skazanego na 艣mier膰 w 1949 roku.



聽聽聽 Przyw贸dca drugiego ugrupowania, Jakub Berman, obywatel sowiecki, zosta艂 ukryty na drugoplanowej pozycji podsekretarza stanu Ministerstwa Spraw Zagranicznych, a p贸藕niej w Biurze KC, z kt贸rego sprawowa艂 kontrol臋 nad wszystkimi organami rz膮du. Posiada艂 bezpo艣redni膮 lini臋 telefoniczn膮 na Kreml i do samego Stalina. Z telefonu skorzysta艂 kiedy艣, po godzinach pracy, William Tonesk, Amerykanin polskiego pochodzenia, kt贸ry opisa艂 to wydarzenie w wywiadzie opublikowanym przez New York Polish Daily 9 czerwca 1987 roku.

聽聽聽 G艂贸wnym instrumentem w艂adzy Bermana by艂a pe艂na kontrola nad Ministerstwem Bezpiecze艅stwa Publicznego, kt贸re zacz臋艂o - zgodnie z poleceniem Stalina - likwidacj臋 wszystkich o艣rodk贸w mo偶liwej opozycji, cz臋sto po prostu morduj膮c osoby podejrzane o pogl膮dy niepodleg艂o艣ciowe, szczeg贸lnie by艂ych cz艂onk贸w Armii Krajowej, kt贸ra w czasie okupacji walczy艂a z Niemcami.

聽聽聽 W czasie kampanii wyborczej poprzedzaj膮cej wybory 19 stycznia 1947 roku, agenci policji politycznej, nazywanej "Bezpiek膮", zabili 118 aktywist贸w niezale偶nych partii, Polskiej Partii Socjalistycznej i Stronnictwa Ludowego. Lista ich nazwisk zosta艂a opublikowana w ksi膮偶ce Stefana Korbo艅skiego W imi臋 Kremla. Nazwiska zamordowanych przez policj臋 polityczn膮 dziesi臋ciu pozosta艂ych cz艂onk贸w Stronnictwa Ludowego i czterech Polskiej Partii Socjalistycznej, poda艂y Zeszyty paryskiej Kultury.

聽聽聽 Stosunki mi臋dzy Bermanem i Stalinem opisane s膮 w wywiadzie, kt贸rego udzieli艂 on Teresie Tora艅skiej, opublikowanym w jej ksi膮偶ce Oni. Opisuje ona wystawne przyj臋cia dla w膮skiego grona znajomych odbywaj膮ce si臋 w daczy Stalina, zaczynaj膮ce si臋 o 22.00 i trwaj膮ce a偶 do 艣witu. Na jednym z takich przyj臋膰, z regu艂y nie by艂o 偶adnych kobiet, Berman ta艅czy艂 walca z Mo艂otowem, a Stalin nastawia艂 gramofon i zmienia艂 p艂yty.

聽聽聽 Kariera Bermana sko艅czy艂a si臋 w roku 1957, gdy zosta艂 wyrzucony przez tajn膮 policj臋 Bezpieki z 鈥淧olskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej鈥 (kt贸ra faktycznie by艂a parti膮 komunistyczn膮) za 鈥減owa偶ne naruszenie prawa鈥. 鈥淣aruszeniem prawa鈥 nazwano aresztowania oparte na fa艂szywych oskar偶eniach, torturowanie wi臋藕ni贸w i zamordowanie tysi臋cy ludzi.

聽聽聽 Na pocz膮tku swoich rz膮d贸w Berman zebra艂 wok贸艂 siebie grup臋 dygnitarzy, samych 呕yd贸w. Byli to:

聽聽聽 1. Genera艂 Roman Romkowski (Natan Grunsapau-Kikiel) zosta艂 wiceministrem Urz臋du Bezpiecze艅stwa Pa艅stwa. By艂 cz艂onkiem nielegalnej Organizacji M艂odych Komunist贸w i przeszed艂 szkolenie w Kominternie 鈥淪zko艂a Lenina鈥. Jako wiceminister Urz臋du Bezpiecze艅stwa, konfident Bermana nadzorowa艂 departamenty: 艣ledczy, szkolenia i inwigilacji. Zarz膮dza艂 r贸wnie偶 tajnym skarbcem Politbiura, kontrolowanym przez Jakuba Bermana, Hilarego Minca i Boles艂awa Bieruta, zrusyfikowanego Polaka popieranego przez Stalina. Bierut s艂u偶y艂 przez wiele lat jako mi臋dzynarodowy agent Kominternu.

聽聽聽 Jedynie Romkowski mia艂 dost臋p do trzech olbrzymich sejf贸w, kt贸re zawiera艂y miliony dolar贸w w got贸wce, sztabki z艂ota i diamenty. Romkowski cz臋sto osobi艣cie przes艂uchiwa艂 wi臋藕ni贸w, mi臋dzy innymi Stefana Korbo艅skiego. Aktywnie w艂膮czy艂 si臋 w sfa艂szowanie wybor贸w z 19 stycznia 1947 roku i prowadzi艂 dochodzenie w sprawie W艂adys艂aw Gomu艂ki, o kt贸rym b臋dzie mowa p贸藕niej. Wys艂any do Budapesztu w zwi膮zku ze spraw膮 Laszlo Rayka i do Pragi w sprawie Slansky鈥檈go. Obaj ci przyw贸dcy komunistyczni zostali straceni za rzekome odej艣cie od linii Partii. Po doj艣ciu Gomu艂ki do w艂adzy, Romkowski zosta艂 5 kwietnia 1955 roku usuni臋ty z partii komunistycznej, aresztowany i skazany na 15 lat wi臋zienia za 鈥渘aruszenia鈥 w Ministerstwie Bezpiecze艅stwa Publicznego.

聽聽聽 2. Genera艂 Juliusz Hibner, urodzony jako Dawid Schwartz, by艂 komunist膮, kt贸ry bra艂 udzia艂 w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach 1936-1938. By艂 tam praw膮 r臋k膮 ministra Bezpiecze艅stwa Pa艅stwowego, dow贸dc膮 Przygranicznych Korpus贸w Obrony i Korpus贸w Bezpiecze艅stwa Wewn臋trznego. W latach 1951-1956 by艂 dow贸dc膮 pa艅stwowych si艂 zbrojnych, a w latach 1956-1960, wiceministrem Spraw Wewn臋trznych.

聽聽聽 3. Luna Brystygier by艂a dyrektork膮 pi膮tego departamentu Ministerstwa Bezpiecze艅stwa Publicznego. J贸zef 艢wiat艂o (Licht), pu艂kownik policji bezpiecze艅stwa, kt贸ry uciek艂 do Stan贸w Zjednoczonych 5 stycznia 1953 roku, tak pisze o Brystygier:

聽聽聽 Do oficjalnych zada艅 jej departamentu nale偶a艂o prze艣ladowanie zagranicznych i niesowieckich wp艂yw贸w w polskich partiach politycznych, poza sam膮 parti膮 komunistyczn膮, w handlu i organizacjach m艂odzie偶owych. Luna Brystygier jest szczeg贸ln膮 postaci膮. Ma powy偶ej pi臋膰dziesi臋ciu lat, czas jej nie s艂u偶y, jako 偶e mia艂a burzliwy 偶yciorys.

聽聽聽 Karier臋 rozpocz臋艂a we Lwowie, w momencie wst膮pienia do armii sowieckiej w 1939 roku. Jako by艂a 偶ona dra Natana Brystygiera, przedwojennego dzia艂acza syjonistycznego, Luna posiada艂a wszystkie potrzebne kontakty i powi膮zania. Natychmiast po wej艣ciu Armii Czerwonej do Lwowa w 1939 roku, Brystygier zacz臋艂a donosi膰 na tak膮 skal臋, 偶e zrazi艂a do siebie nawet niekt贸rych cz艂onk贸w partii komunistycznej. To by艂 pocz膮tek jej nienawi艣ci z pu艂kownikiem R贸偶a艅skim, obecnie dyrektorem departamentu 艣ledczego policji politycznej Bezpieki. W tym samym czasie ona, R贸偶a艅ski i Borejsza, jego brat, prze艣cigali si臋 w denuncjacjach do NKWD (obecnie KGB). W tej dziedzinie toczy艂a si臋 mi臋dzy nimi ostra rywalizacja. Aby okaza膰 si臋 najlepsz膮, Brystygier napisa艂a do NKWD raport, oskar偶aj膮c R贸偶a艅skiego o przynale偶no艣膰 do rodziny syjonist贸w. Prawd膮 by艂o, 偶e jego ojciec, dr Goldberg, przed wojn膮 by艂 wydawc膮 syjonistycznego pisma 鈥淗aynt鈥. R贸偶a艅ski wiedzia艂 o tym raporcie i odpowiedzia艂 na niego, skar偶膮c si臋: 鈥淧omy艣lcie tylko, towarzyszu, 偶e... donios艂a na mnie! Ale towarzyszka Luna zapomnia艂a, 偶e moja kariera w NKWD jest d艂u偶sza ni偶 jej.鈥 R贸偶a艅ski rzeczywi艣cie mia艂 du偶e zas艂ugi dla NKWD i dlatego pozosta艂 na swoim stanowisku.

聽聽聽 Po wej艣ciu Armii Czerwonej do Lwowa, Brystygier prowadzi艂a dzia艂alno艣膰 informatora, organizuj膮c tak zwany Komitet dla Wi臋藕ni贸w Politycznych. Komitet mia艂 na celu wy艂apanie dla NKWD niepoprawnych politycznie cz艂onk贸w partii. W ten spos贸b Brystygier wyko艅czy艂a niekt贸rych towarzyszy. Obecnie ma bardzo wysok膮 pozycj臋 w Bezpiece. Nazywaj膮 j膮 pi臋膰dziesi膮tym wiceministrem Bezpiecze艅stwa Publicznego. A to dlatego, 偶e w czasie pobytu w Rosji, Brystygier przez d艂ugi czas by艂a kochank膮 jednocze艣nie Bermana, Minca i Szyra. Dwaj pierwsi maj膮 do niej szczeg贸ln膮 s艂abo艣膰. W艂a艣nie dlatego, kiedy Brystygier chce przeprowadzi膰 co艣 w Ministerstwie Bezpiecze艅stwa Publicznego, nawet wbrew swoim prze艂o偶onym: Radkiewiczowi i Romkowskiemu, zawsze jej si臋 to udaje. Wielokrotnie zdarza艂o si臋, 偶e Radkiewicz nawet nie zd膮偶y艂 przedstawi膰 propozycji Bierutowi, gdy sam Bierut, lub Berman, wzywa艂 go i m贸wi艂: 鈥淢asz na swoim biurku to i to. Dlaczego nam o tym nie powiedzia艂e艣?鈥 Wiedzieli wszystko, zanim Radkiewicz zd膮偶y艂 im zda膰 raport, poniewa偶 Brystygier opowiada艂a im o wszystkim w nocy. Pi臋knie, towarzyszu Tomaszu? Ale to dzi臋ki tobie i twoim najbli偶szym wsp贸艂pracownikom, Bermanowi i Mincowi, ona zyska艂a tak膮 w艂adz臋...

聽聽聽 4. Pu艂kownik Anatol Fejgin by艂 dyrektorem dziesi膮tego departamentu Ministerstwa Bezpiecze艅stwa Publicznego. Jego zadaniem by艂o tropienie i likwidowanie wszelkiego rodzaju wp艂yw贸w zachodnich oraz gromadzenie kompromituj膮cych materia艂贸w na temat wszystkich cz艂onk贸w Partii, z wyj膮tkiem Bieruta. Po aresztowaniu W艂adys艂awa Gomu艂ki w lipcu 1951 (zwolniono go grudniu 1954) i dezercji na Zach贸d (5 grudnia 1953) jego zast臋pcy, pu艂kownika policji bezpiecze艅stwa, J贸zefa 艢wiat艂o (Licht), Fejgin zosta艂 aresztowany w kwietniu 1955 roku i skazany na 15 lat wi臋zienia.

聽聽聽 5. Pu艂kownik policji bezpiecze艅stwa J贸zef 艢wiat艂o w m艂odo艣ci nale偶a艂 do Zwi膮zku M艂odych Komunist贸w. W 1942 roku wst膮pi艂 do tworz膮cej si臋 w Rosji armii Berlinga i zosta艂 przydzielony do pracy w zakresie bezpiecze艅stwa, gdzie spotka艂 swego koleg臋 z organizacji komunistycznej, Romkowskiego. Potem zosta艂 przeniesiony do Ministerstwa Bezpiecze艅stwa Publicznego (polski odpowiednik KGB) i mianowany zast臋pc膮 dyrektora dziesi膮tego departamentu, na kt贸rego czele sta艂 pu艂kownik Anatol Fejgin. Ze wzgl臋du na znajomo艣膰 z Romkowskim, 艢wiat艂o mia艂 faktycznie wy偶sz膮 pozycje ni偶 Fejgin, bezpo艣rednie po艂膮czenie telefoniczne z Moskw膮 i prawo dost臋pu do prawej r臋ki Stalina, Berii. Dwa stalowe sejfy stoj膮ce w jego biurze mie艣ci艂y materia艂y kompromituj膮ce ka偶d膮 wa偶n膮 osobisto艣膰 od Bermana w d贸艂 i by艂y trzymane w celu szanta偶u. W roku 1953 艢wiat艂o zda艂 sobie spraw臋 z tego, 偶e wie za du偶o i w czasie wizyty w Berlinie Zachodnim 5 grudnia 1953 roku uciek艂 do Stan贸w Zjednoczonych i 23 grudnia znalaz艂 si臋 w Waszyngtonie. 艢wiat艂o od 1947 roku by艂 agentem wywiadu brytyjskiego. W 1949 roku Anglicy sprzedali go wywiadowi ameryka艅skiemu. 聽聽 Podczas dziesi臋ciomiesi臋cznego 艣ledztwa 艢wiat艂o powiedzia艂 wszystko, co wie. Jego zeznania, opracowane przez Zbigniewa B艂a偶y艅skiego z Radia Wolna Europa, by艂y nadawane w Polsce przez t臋 stacj臋 w oko艂o 200 odcinkach i wywo艂a艂y efekt bomby j膮drowej. W rezultacie Ministerstwo Bezpiecze艅stwa Publicznego zosta艂o zlikwidowane 7 grudnia 1954 roku, a Romkowski i Fejgin zostali wyrzuceni z Partii i skazani na 15 lat wi臋zienia. Szef departamentu 艣ledczego w Ministerstwie, pu艂kownik J贸zef R贸偶a艅ski, zosta艂 aresztowany w tym samym czasie. Do lat 70-tych byl wyk艂adowcom na uniwersytetach ameryka艅skich. Amerykanie nigdy nie zgodzili si臋 na s膮dzenie tego mordercy

 

聽聽 6. Pu艂kownik J贸zef R贸偶a艅ski (Goldberg), by艂y urz臋dnik warszawskiego biura prawniczego i weteran komunistyczny, by艂 szefem departamentu dochodzeniowego w Ministerstwie Bezpiecze艅stwa Publicznego. W 1945 roku przej膮艂 spraw臋 Stefana Korbo艅skiego, by艂ego Delegata polskiego Rz膮du na Uchod藕stwie w Londynie, uznanego przez rz膮dy kraj贸w alianckich. Delegat - w czasie Powstania Warszawskiego by艂 nim Jan Stanis艂aw Jankowski - by艂 przyw贸dc膮 Polskiego Pa艅stwa Podziemnego, sprawuj膮cym kontrol臋 nad ca艂ym ruchem oporu i Armi膮 Krajow膮. Korbo艅ski i jego 偶ona, Zofia, zostali aresztowani w Krakowie w nocy 28 czerwca 1945 roku. R贸偶a艅ski przetrzymywa艂 ich w gmachu Ministerstwa Bezpiecze艅stwa Publicznego lecz nie stosowa艂 tortur, cho膰 by艂 to jego ulubiony spos贸b uzyskiwania zezna艅. Stosowa艂 za to m臋cz膮ce, ca艂onocne przes艂uchania i straszy艂 egzekucj膮 ca艂ej rodziny. Jego stosunkowo 艂agodne podej艣cie z pewno艣ci膮 mo偶na wyt艂umaczy膰 opini膮 najwy偶szego zwierzchnika, Jakuba Bermana, kt贸ry powiedzia艂: 鈥淜orbo艅ski by艂 jedynym w tej reakcyjnej bandzie, kt贸ry pr贸bowa艂 ratowa膰 呕yd贸w.鈥 Oskar偶ony o nadu偶ycie w艂adzy i torturowanie wi臋藕ni贸w, R贸偶a艅ski zosta艂 skazany w grudniu 1955 roku najpierw na 5, a nast臋pnie na 15 lat wi臋zienia.

聽聽聽 7. Pu艂kownik Czaplicki (fa艂szywe nazwisko), kt贸ry sta艂 na czele trzeciego departamentu Ministerstwa Bezpiecze艅stwa Publicznego, a jego zadaniem by艂o prze艣ladowanie Armii Krajowej, kt贸ra by艂a organizacj膮 walcz膮c膮 z faszystami w czasie II wojny. Przezwano go 鈥淎kower鈥, co by艂o 偶ydowsk膮 wersj膮 inicja艂贸w AK. Okazywa艂 nieco mniej okrucie艅stwa ni偶 inni szefowie Bezpieki.

聽聽聽 8. Zygmunt Okret by艂 dyrektorem departamentu archiw贸w Ministerstwa i odpowiada艂 za nagrania i teczki osobowe.

聽聽聽 Wy偶ej wymienieni dygnitarze nie byli oczywi艣cie jedynymi 呕ydami w Ministerstwie. Wiktor K艂osiewicz, komunista i cz艂onek Rady Pa艅stwa, tak rozpocz膮艂 wywiad, kt贸ry przeprowadzi艂a z nim Teresa Tora艅ska: 鈥淲 1955 roku trzeba by艂o zako艅czy膰 porachunki i szkoda, 偶e wszyscy dyrektorzy departamentu w Ministerstwie Bezpiecze艅stwa Publicznego byli 呕ydami.鈥

聽聽聽 Powodem tego by艂a decyzja Stalina, 偶eby nie obsadza膰 tych stanowisk Polakami, kt贸rym nie ufa艂, lecz bardziej kosmopolitycznym elementem. Sytuacj臋 t臋 trafnie opisa艂 Abel Kainer w eseju 呕ydzi i komunizm, kt贸ry zosta艂 opublikowany w kwartalniku Krytyka.

聽聽聽 W pierwszych dziesi臋ciu latach Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej, archetyp 呕yda generalnie funkcjonowa艂 jako agent tajnej policji politycznej. Prawd膮 jest, 偶e za Bieruta i Gomu艂ki (przed rokiem 1948) kluczowe stanowiska w Ministerstwie Bezpiecze艅stwa Publicznego zajmowali 呕ydzi, lub osoby 偶ydowskiego pochodzenia. Tego faktu nie mo偶na pomin膮膰, chocia偶 jest ma艂o znany na Zachodzie i rzadko si臋 o nim m贸wi w艣r贸d 呕yd贸w w Polsce. I tu i tam wol膮 raczej m贸wi膰 o antysemityzmie Stalina (spisek 鈥渓ekarzy鈥, etc.). System komunistycznego terroru dzia艂a艂 w Polsce w spos贸b podobny do tego, jaki funkcjonowa艂 w innych krajach na 艣wiecie rz膮dzonych przez komunist贸w. Odpowiedzi wymaga tylko pytanie: dlaczego kieruj膮 nim 呕ydzi? Powodem jest to, 偶e policja polityczna, stanowi膮ca podstaw臋 rz膮d贸w komunistycznych, wymaga艂a personelu o niekwestionowanej lojalno艣ci wobec komunizmu. Byli to ludzie, kt贸rzy wst膮pili do Partii przed wojn膮, a w Polsce byli to przede wszystkim 呕ydzi.

聽聽聽 St膮d hierarchia: na szczycie Stalin w Moskwie, wydaj膮cy rozkazy Bermanowi ustnie podczas jego wizyt i ca艂onocnych zabaw lub telefonicznie; Berman rozdzielaj膮cy obowi膮zki dyrektorom r贸偶nych departament贸w w Ministerstwie, z kt贸rych ka偶dy jest 呕ydem. Poniewa偶 w tamtych czasach Ministerstwo decydowa艂o o 偶yciu i 艣mierci, utrzymywa艂o terror w Polsce w latach 1945-1955, kosztem wielu ofiar. Brak jest dok艂adnych danych, ale powszechnie wiadomo, 偶e tysi膮ce ludzi zgin臋艂o w wi臋zieniach, by艂o torturowanych i maltretowanych, np. Przewodnicz膮cy Rady Jedno艣ci Narodowej, Kazimierz Pu偶ak. Innych po prostu rozstrzeliwano, tak jak W艂adys艂awa Kojdera czy Narcyza Wiatra, dow贸dc贸w Batalion贸w Ch艂opskich. Ofiary pierwszego dziesi臋ciolecia rz膮d贸w terroru narzuconego przez Stalina i egzekwowanego przez podporz膮dkowanych mu 呕yd贸w liczy si臋 w dziesi膮tkach tysi臋cy. Wi臋kszo艣膰 z nich to Polacy, kt贸rzy walczyli z Niemcami w ruchu oporu. Komuni艣ci s膮dzili, i s艂usznie, 偶e tacy Polacy najpewniej b臋d膮 si臋 sprzeciwia膰 rz膮dom sowieckim i dlatego ich usuwali. Zadanie to zlecono 呕ydom, poniewa偶 uwa偶ano, 偶e s膮 pozbawieni patriotyzmu wobec Polski, kt贸ry by艂 faktycznym wrogiem.

聽聽聽
Roman Romkowski zdj臋cie
"33 lata w partii by艂em" powie Romkowski przed s膮dem. Urodzi艂 si臋 w 1907 roku w Krakowie, w rodzinie o lewicowych przekonaniach. By艂 samoukiem, uko艅czy艂 tylko dwie klasy szko艂y powszechnej. Brat i najstarsza siostra dzia艂ali w KPP, oboje zgin臋li w czasie okupacji. O drugiej siostrze wiadomo, 偶e by艂a po wojnie 偶ona ministra Skrzeszewskiego. W 1922 roku Romkowski wst膮pi艂 do Komunistycznego Zwi膮zku M艂odzie偶y Polskiej, rekomendowany przez starszego brata. Rok p贸藕niej zostaje po raz pierwszy aresztowany i skazany na 3 lata wiezienia. Wychodzi w 1926 roku na mocy amnestii dla m艂odocianych. Zostaje sekretarzem Komitetu Okr臋gowego KZMP w Krakowie. W kwietniu 1927 wst臋puje do KPP. W latach 1928-29 siedzi w wi臋zieniu 艣ledczym. "W 1928 roku by艂em strasznie zmasakrowany w Defensywie - m贸wi艂 przed s膮dem - 6 tygodni by艂em nieprzytomny. Ja tego nie zapomnia艂em. P贸藕niej, kiedy by艂em aresztowany jako sekretarz Komitetu Obwodowego w Zag艂臋biu, by艂em zmasakrowany bardzo mocno w Defensywie sosnowieckiej.

聽聽聽 Mia艂em lewy paszport, na lewym paszporcie 偶y艂em i nie chcia艂em poda膰, kto da艂 mi ten paszport. Po wojnie zosta艂 aresztowany sprawca mojej masakry, Pa艂ys, on mnie pozna艂, bo wszed艂em raz specjalnie w czasie jego przes艂uchania. Nie, zemsta mn膮 nigdy nie kierowa艂a. Nie, nie lubi艂em tych ludzi. Z ca艂膮 pogard膮 i nienawi艣ci膮, do nich si臋 odnosi艂em, z taka pogard膮 i nienawi艣ci膮, z jak膮 mo偶e si臋 komunista odnosi膰 do wroga, ale nie pa艂a艂em nigdy 偶膮dz膮 zemsty w stosunku do tych ludzi. S膮 oficerowie 艣ledczy, kt贸rym ja kategorycznie zabrania艂em ruszy膰 tego cz艂owieka". (Pa艂ys zmar艂 w wi臋zieniu mokotowskim wskutek pobicia - przyp.).

聽聽聽 Latem 1930 Romkowski zostaje delegatem na V zjazd partii. W grudniu zostaje cz艂onkiem Komitetu Okr臋gowego KPP i zostaje wys艂any do Zwi膮zku Radzieckiego, gdzie zalicza kurs przygotowawczy, upowa偶niaj膮cy go do wst膮pienia na Uniwersytet Moskiewski. Studiuje na wydziale ekonomicznym i historycznym, a jednocze艣nie ko艅czy wieczorow膮 wy偶sz膮 szko艂膮 wojskow膮. Przez dwa lata wyk艂ada ekonomi臋 w szkole technicznej w Moskwie. W 1935 jest s艂uchaczem mi臋dzynarodowej szko艂y Kominternu. Mieszka w贸wczas w聽 jednym pokoju z W艂adys艂awem Gomu艂k膮. Bierze udzia艂 w VII Kongresie Kominternu.

聽聽聽聽 Wraca do kraju i obejmuje funkcj臋 sekretarza Komitetu okr臋gowego KPP w Zag艂臋biu D膮browskim, p贸藕niej w Poznaniu, a nast臋pnie na G贸rnym 艢l膮sku. Za dzia艂alno艣膰 komunistyczn膮 skazany zostaje w 1936 roku na 7 lat wi臋zienia. Wyrok odsiaduje w wi臋zieniu w Katowicach, sk膮d zostaje przetransportowany do Rawicza, gdzie dzieli cel臋 z W艂adys艂awem Gomu艂k膮, Marianem Buczkiem, Anastazym Kowalskim, Janem Izydorczykiem. We wrze艣niu 1939 roku przedostaje si臋 do Warszawy i wst臋puje do batalion贸w robotniczych.

聽聽聽 Po kapitulacji Warszawy Znalaz艂 si臋 w Brze艣ciu. Pracowa艂 tam w redakcji "Sztandaru Wolno艣ci". 22 czerwca 1941 roku wraz z towarzyszami ewaku艂uje si臋 na wsch贸d.

聽聽聽 Obwodowy Komitet WKP(b) kieruje Romkowskiego do partyzantki. Jest dow贸dc膮 oddzia艂u dywersyjnego, dzia艂aj膮cego na liniach kolejowych, potem szefem sztabu i dow贸dc膮 brygady licz膮cej 2300 partyzant贸w. W swoim 偶yciorysie wojennym ma tak偶e wpisan膮 dzia艂alno艣膰 szefa zwiadu brygady. 艢wiat艂o opowiada艂 Romkowskim, 偶e mia艂 pi臋kn膮 kart臋 wojenn膮. "By艂 w partyzantce sowieckiej na ty艂ach niemieckich. Przez d艂u偶szy czas przebywa艂 na terenie Wile艅szczyzny i tam w mundurze gestapowca urz臋dowa艂, pomagaj膮c sowieckim oddzia艂om partyzanckim, przeprowadzaj膮c je z miejsca na miejsce, dowo偶膮c przy dostarczaniu dokument贸w聽 i tak dalej"

聽聽聽聽 W brygadzie przechowuje Leona Kasmana, kt贸ry z艂ama艂 nog臋 podczas l膮dowania na spadochronie. Na wniosek Centralnego Biura komunist贸w Polskich zosta艂 odwo艂any z brygady do Moskwy. Tam Przebywa艂 razem z delegacj膮 KRN. W kilka dni po wydaniu Manifestu Lipcowego zostaje skierowany do Che艂ma, do powstaj膮cego aparatu bezpiecze艅stwa, na czele kt贸rego stan膮艂 Radkiewicz. Wa偶nym momentem聽聽 jest prze艂om wrze艣nia i pa藕dziernika, kiedy do Lublina przyby艂a grupa absolwent贸w kursu szko艂y NKWD w Kujbyszewie. Romkowski zaj膮艂 si臋 prac膮 operacyjn膮, najpierw jako kierownik kom贸rki kontrwywiadowczej rozpracowuj膮cej kolaborant贸w i oddzia艂y podziemne. Jednym z pierwszych zada艅 by艂o zlikwidowanie grupy, kt贸ra zamordowa艂a przewodnicz膮cego Powiatowej Rady Narodowej w Lubartowie.

聽聽聽聽 W li艣cie do Biura Politycznego KC PZPR (datowanym 22 maja 1956 roku) Romkowski pisa艂: "Prac臋 w aparacie bezpiecze艅stwa rozpocz膮艂em w 1944 roku w ko艅cu lipca w Che艂mie. Niemal偶e od pierwszych dni najostrzejszym聽聽 zagadnienie by艂a walka z bandytyzmem. Od pierwszych dni mno偶膮 si臋 napady bandyckie, mordy, rabunki. Od najbardziej okrutnych do najbardziej rozzuchwalonych, oto formy i metody, jakie stosowa艂y bandy. Dlatego ca艂a praca aparatu bezpiecze艅stwa od pierwszej chwili jest skierowana przeciwko bandom.

聽聽聽聽 Na walce z bandytyzmem uczy艂 si臋 aparat bezpiecze艅stwa pracowa膰; trudno powiedzie膰, aby to by艂a najlepsza szko艂a doskonalenia kwalifikacji zawodowych pracownik贸w bezpiecze艅stwa. Przez okres kilku lat (do 1948r.) walka z bandytyzmem by艂a g艂贸wnym zadaniem aparatu bezpiecze艅stwa. Osobi艣cie bra艂em w tej walce aktywny udzia艂, a faktycznie kierowa艂em t膮 walk膮. Formy i metody walki z bandytyzmem na艂o偶y艂y swoje pi臋tno na prac臋 aparatu bezpiecze艅stwa w p贸藕niejszych latach, w innych warunkach."

聽聽聽聽聽 W lutym 1945 roku centrala bezpiecze艅stwa przenosi si臋 do Warszawy i zajmuje gmach akademika przy ulicy Sierakowskiego. Romkowski zostaje dyrektorem Departamentu I, w sk艂ad kt贸rego wesz艂y wszystkie kom贸rki operacyjne, mi臋dzy innymi wydzia艂 艣ledczy z R贸偶a艅skim, pocz膮tkowo zast臋pc膮, potem naczelnikiem. Po zorganizowaniu MBP na prze艂omie lat 1946/47 pe艂ni funkcj臋 pomocnika ministra. O swojej pozycji m贸wi艂: "Sami dyrektorzy uznali mnie jako wy偶szego mi臋dzy sob膮, poniewa偶 wszystkie jednostki sz艂y z jednostki, kt贸ra mnie podlega艂a (to znaczy Departamentu I). P贸藕niej, jako pomocnik ministra, by艂em koordynatorem ca艂o艣ci pracy".

聽聽聽聽聽聽 Nominacj臋 na stanowisko wicedyrektora otrzyma艂 w lipcu 1949 roku. Podlega艂y mu wszystkie departamenty operacyjne, mi臋dzy innymi Departament I - kontrwywiad, Departament III - podziemie, Departament VII - wywiad, Departament X od momentu utworzenia i Departament 艢ledczy.聽 聽

Roman Romkowski, w艂a艣ciwie Natan Grunsapau-Kikiel (1907 - ?) - dzia艂acz polityczny.

Bez wykszta艂cenia (uko艅czy艂 tylko dwie klasy szko艂y powszechnej). Cz艂onek organizacji komunistycznych od 1922 roku. Od 1941 r. w ZSRR.

Od 1944 r. oficer w Resorcie Bezpiecze艅stwa w stopniu podpu艂kownika, nast臋pnie, w sierpniu 1944 roku, obj膮艂 stanowisko dyrektora Departamentu Kontrwywiadu w (jeszcze wtedy) Resorcie Bezpiecze艅stwa Publicznego. Sprawowa艂 to stanowisko do 6 wrze艣nia 1945 roku. Po reorganizacji struktur Ministerstwa z 6 wrze艣nia 1945 roku stan膮艂 na czele Departamentu I MBP odpowiedzialnego za kontrwywiad, gdzie pozosta艂 do stycznia 1946 roku. Od 1949 roku wiceminister MBP. W 1957 roku aresztowany i skazany na 15 lat wi臋zienia za zn臋canie si臋 nad zatrzymanymi. Zwolniony w 1964 roku.
z http://www.jerzyrobertnowak.com/ksiazki/zbrodnie_ub.htm#Romkowski_(Grunspan-Kikiel)_
Roman Romkowski (Natan Grunspan-Kikiel), syn Stanis艂awa i Marii z domu Blajwajs, jednym z najbardziej bezwzgl臋dnych i wp艂ywowych decydent贸w w Ministerstwie Bezpieczestwa Publicznego w latach 1949-1954.
W czasie wojny, w latach 1941-1944 komisarz polityczny, szef wywiadu i kontrwywiadu oraz dowdca "oddzia艂u specjalnego" im. Stalina na Nowogr贸dczy藕nie w stopniu majora.
Od 1946 r. jako pomocnik ministra resortu bezpieczestwa, koordynowa艂 ca艂膮 prac臋 resortu.
Po zostaniu wiceministrem MBP sprawowa艂 nadz贸r nad szczeg贸lnie wa偶nymi w tym resorcie departamentami operacyjnymi, tj. I - kontrwywiadu, III - podziemia, V - partii i organizacji, VII - wywiadu, X i 艣ledczym. w swych "rewelacjach" na falach RWE akcentowa艂, Romkowskiemu bezpo艣rednio podlega szczeg贸lnie wa偶ny Departament X, w kt贸rym "zbieraj膮 si臋 wszystkie nici terroru" i "kontrola nad spo艂eczestwem w kraju" i stwierdza艂, Romkowski odgrywa w bezpiece rol臋 decyduj膮c膮, w pewnym sensie wa偶niejsz膮 od Radkiewicza (贸wczesnego ministra bezpieczestwa - J.R.N.), trz臋sie ministerstwem (por. Z. B艂a偶yski "Mwi Jzef 艢wiat艂o. Za kulisami bezpieki i partii 1940-1955", Londyn 1985, s. 72-73). Aresztowany w kwietniu 1956 r. zosta艂 skazany na 15 lat wi臋zienia za stosowanie niedopuszczalnych metod presji fizycznej i moralnej, lecz go zwolniono z odbywania kary du偶o wcze艣niej, bo w 1964 r.
Jerzy Robert Nowak "Zbrodnie UB" Warszawa 2001

 
Sowieckie Deportacje Template by Ahadesign Stworzone dzi臋ki Joomla!